مشکاتِ جان

سرم را بالا می‌آورم و در خیالم

 به شما خیره می‌شوم که قدّتان 

تا خود خدا بلند است

 و دنیا به اشارهٔ پلک‌تان

 می‌تواند زیرورو شود

اما نه عطوفت پدرانه‌تان را 

از من دریغ می‌کنید

نه چشم بر می کشید

از نگاه مهربانانه‌تان.

دستم را دراز می‌کنم که بگیرید

و می‌بینم دستم در دستتان بوده از اول؛

از پیش از تولدم.

دست‌هایم را بالا می‌آورید 

و رو به آسمان می‌گیرید…

چه خیال شیرینی…

ما کوچکیم آقا

خطا هایمان از آزردن قلب شما نیست

کودکانه دلمان میگیرد 

وقتی بفهمیم 

فرزند دل پدر را آزرده باشد.

آقا دعایمان کن 

بزرگ شویم

هم قد بلندای افق نگاه و آرزو هایی

که برای ما فرزندانت داری

#صاحب_الزمان