خطبه 202نهج البلاغه..
اى فرستادهٔ خدا!
از مرگ و دوریِ فاطمه؛ دختر برگزیده و پاکَت! پیمانهٔ صبــرم لبریز شده و طاقت و توانم با رفتنش از دست رفته است…
ولى مرا، كه اندوه عظيمِ فراقِ تو را ديدهام و رنجِ مصيبت تو را چشيدهام،
جاى شكيبايىست..
آن وديعت بازگردانده شد و امانت به صاحبش رسيد؛ و اندوهِ مرا پايانى نيست… همهشب خواب به چشمَم نرود تا آنگاه كه خداوند براىِ من سرايى را كه تو در آن جاى گرفتهاى، اختيار كند…
بزودی دخترت تو را خبر دهد كه چگونه اُمّتَت گِرد آمدند و بر او ستم كردند؛
همهٔ سرگذشت را از او بپرس و خبرِ حال ما از او بخواه، اينها در زمانى بود كه از مرگِ تو ديرى نگذشته بود و تو از يادها نرفته بودى…
بدرود تو را و دخترت را!
بدرودِ کسی كه وداع میكند؛
نه بدرود کسی كه رنجيده و مَلـول است…
خطبه ۲۰۲ نهـجالبلاغه
بعد از فاطمه(س)…
————————-
